In de blog over Robots onder de kerstboom ging de prijs van schattigste robot naar My Keepon. Het gele sneeuwmannetje heeft slechts twee modes en in feite is de fun en interactie er al snel af. Tijd dus om de functies van de robot uit te breiden en de robot te gaan hacken. Leek me een leuk studentenwerkje en één van mijn studenten slaagde er in enkele weken in het brein van de robot over te nemen. Op zijn site www.vikeepon.tk staat  de uitleg hoe alles werkt en de Youtube video kreeg de naam Hacking Keepon. Collega’s kregen echter wat schrik: is hacking niets illegaals en gingen er geen rechtspraken tegen ons ingespannen worden? Het klopt dat de naam hacking een zware negatieve connotatie heeft gekregen. In de kranten staat immers dat hackers de kredietkaartcodes hebben verkregen of ingebroken hebben in computers om gevoelige informatie te ontfrutselen. Dat zijn eigenlijk ordinaire dieven die met technologie hun criminele activiteiten plegen. We moeten teruggaan naar de oorsprong van het woord: een persoon die de software en/of hardware van een toestel aanpast en uitbreid zodanig dat het nieuwe functies krijgt waarvoor het nooit gedesigned was. Niets crimineels aan, waarschijnlijk vervalt echter wel je garantie. Wat voor een robotje van 35€ nog wel valt te overleven.

In de jaren ‘60 verschenen de eerste computerhackers in het prestigieuze Massachusetts Institute of Technology. Ze leenden de naam van de modelbouwtreinfanaten die de elektronica “hackten” om het beter en sneller te maken. Hacken zou komen van het Duits, waar het staat voor “iemand die meubels maakt met een bijl”. Vermist nagels duur waren en vijzen onbestaand, moest er regelmatig inventief worden omgesprongen om het hout aan elkaar te zetten. Omdat de eerste computers slechts weinig geheugen hadden, moest er ook regelmatig de bijl in gaan om met de nodige inventiviteit toch de gewenste werking te bekomen. Maar hacking hoeft zich niet te beperken tot computers en elektronica, op ikeahackers staat heel wat info hoe je de Zweedse meubelen creatief kan ombouwen.

Een 'gehackt' Ikea-kast. (Meer info: ikeahackers.net)

Dat de hackers een negatieve naam begonnen te krijgen, verwondert niet. Ze begonnen de grenzen van het legale af te tasten, meestal uit nieuwsgierigheid. John Draper bijvoorbeeld ontdekte dat een fluitje dat bij de conflakes stak, dezelfde 2600 Hertz-toon genereerde om AT&T’s langeafstands-schakelsysteem aan te spreken zodanig dat hij gratis lange afstandsgesprekken kon voeren. Steve Wozniak en Steve Jobs maakten een elektronische versie van het fluitje, waarmee Woz zelfs een keertje naar de paus belde en zich voordeed als Henry Kissinger. Of Dark Dante legde de telefoonlijnen plat zodanig dat hij de 102^de beller kon zijn om de Porsche in de wacht te slepen. Geregeld legden hackers ook een site plat, om de lakse veiligheidsmaatregelen aan te kaarten. Wat begon in Amerika, heeft zich nu wereldwijd verspreid, omdat velen de mogelijkheid zagen er grof geld mee te verdienen. En ze blijven de krantenkoppen halen. Unanymous is momenteel de meest bekende hackersbeweging. Sommige delen de hackers onder in “white hats” and “black hats”, zoals de goede en slechte uit de cowboyfilms. Wat verwarrend, misschien is cracker nog wel de beste term voor diegene die er criminele activiteiten mee plegen. Maar zeker is dat de grens soms flinterdun is, waar sommigen de hackers als vrijheidsstrijders zien, zijn ze voor andere bandieten. Of hoe Robin Hoed mee evolueerde.

Daar waar criminelen de hackers-technieken gebruiken voor criminele activiteiten, zien bedrijven ook steeds meer de voordelen ervan. Verschillende bedrijven zoals Facebook en Google houden de zogenaamde 'hackatons', meestal gevoed op pizza en energiedrankjes, om nieuwe innovatieve productontwikkelingen te promoten onder hun personeel. Zo werd bijvoorbeeld de gekende “like-button” van Facebook bedacht tijdens zo’n marathon-sessie. Facebook oprichter Mark Zuckerberg, noemt zich trouwens zelf een hacker. Zo wil hij misschien wat prestige inwinnen, want voor hem zijn Steve Jobs en andere oprichters van de technologie-bedrijven allemaal ooit hacker geweest. Maar hacking wordt vooral door individuen gedaan. Mensen die iets cools bouwen en alles op het internet gooien zodanig dat andere het kunnen nabouwen en verbeteren. In 2009 bouwde Daniel Reetz op basis van twee Canon Powershots een hogesnelheids-boekenscanner die te zien is op www.DIYbookscanner.org. Of Johnny Chung die de Wiimote ombouwde in een 3D-display dat reageert op de bewegingen van het hoofd. Al na enkele dagen was de Kinect gehackt en ontwikkelden programmeurs er de gekste projecten mee. Op het internet kan je gratis drivers downloaden om zelf ermee van start te gaan.  In het begin was Microsoft gekant tegen deze ontwikkeling, nu krijgen ze heel wat ondersteuning. Microsoft gaat zelfs toegang verlenen tot de unieke algoritmen die de sensorinformatie processen. Door de hacks liggen er immers voor het product heel wat meer markten in het verschiet dan enkel de computergames. De belangrijkste bedrijven herkennen immers al langer de waarde van producten die onafhankelijke ontwikkelaars bouwen op hun platform, denk maar aan Windows, Facebook en de iPhone app store.

Met de laatste ontwikkelingen binnen de robotica en het verschijnen van de goedkope robots voor de consumentenmarkt, mag het niet verwonderen dat ook die gretig gehackt worden. Bij het openschroeven van My Keepon zie je dat de ontwikkelaars mooi soldeerpunten hebben vrijgelaten op het elektronicabordje waardoor de bus om met het mini-computertje van Keepon te  communicaren gemakkelijk aangesloten kan worden. Ze hebben er vriendelijk bijgeschreven I2C (de naam van het protocol) en een brede smiley, als een uitnodiging van Keepon om hem toch wat slimmer te maken. De precieze codes (zoals bijvoorbeeld 0x91, de  Wakeup Sound), moesten wel zelf ontcijferd worden. Het protocol voor de PS2-controller staat ook op het internet. Arduino microcontroller programmeren, GUI voor de PC interface maken en plots wordt Keepon een stuk geweldiger.

Bedrijven moedigen vaak echt aan om hun robots te hacken. WowWee publiceeert zo belangrijke informatie welke de belangrijkste elektronicacomponenten zijn om er bijkomende elektronica aan te sluiten en hoe het communicatieprotocol werkt. Zo creëren ze naast de kinderen, ook een belangrijke tweede afzetmarkt, die van de hobbyisten. Heb je bijvoorbeeld een iRobot Roomba rondrijden in je huis om te stofzuigen, ook daarvoor staan in internetdocumenten precies beschreven hoe je de robot kan hacken. Want je Roomba aangestuurd door je smartphone is toch zoveel cooler.